Kadalasan, and sabi nila, at the back of a man’s failure is always a woman. Tama nga ba ito? Datapwa’t makikita natin na marami nga namang examples sa kasaysayan ng tao ang mga katibayan sa proposisyong ito. Unang una, andiyan si Adan, kung hindi sana nia kinagat ang mansanas ni Eba, wala sana tayong tinatawag na original sin. Nandiyan din si Samson, kung hindi sana siya dinelilah ni Delilah, malamang, hindi sana siya nahuli ng mga Pilisteo. Pero on the other side of the coin, hindi naman lahat ay ganun na lang lagi. Si Birhen Maria ay naging malaking bahagi sa buhay ni Hesus at sa pagkapanalo niya laban sa kadiliman. Therefore I conclude, mali ang proposisyon na ito. Bakit? Kasi ang bawat tao ay may sariling kaisipan, may sariling kagustuhan, may sariling kalayaan at sariling emosyon or in English, man has his own intellect, will, freedom and benevolence. At ang tao, kapag hindi niya ginamit ang mga ito ay hindi siya nagpapakatao, kapag hindi siya umakta sa sa pamamagitan ng mga bagay na ito, hindi siya talagang tao. This is to say na kahit may babae kung hindi mo ito gusto, kung hindi mo ito inisip gawan ng ibang bagay, kung hindi mo malayang pinag-isipan, basically walang mangyayari at kahit pa ilang babae at bading ang sasayaw sayaw na walang saplot sa harapan mo, hindi tatayo ang dapat tatayo kung hindi mo patatayuin.
Hindi na ako layo pa dahil nandito na ako. Seminarista ang kadalasang nagkakaroon ng dilemma, sila ang kadalasang namomroblema dahil sa mga chicks nila. Bakit nga ba ganito? Kadalasan, kapag nasa minor seminary pa lang, ang nasa isip nila o ang mind set ay “diretso ako sa pagpapari”. Pero at the age of maturity, at kung minsan kahit bubot pa sila, doon na macha-challenge itong conviction nila. When seminarians reaches the age of maturity, they experience a lot of changes… most crucially, emotional transitions which occurs only for this period of time.
After college, marami ang lumalabas at hindi na tumutuloy sa theological seminary. They say, “try ko muna ang buhay sa labas”. Anu ba kasi ang buhay sa labas ng seminaryo? Yun bang Malaya mong ginagawa ang lahat ng gusto mo dahil walang rules and regulation where you will be kicked-out from? Yun bang uminom hanggang susuko si San Miguel? Yun bang makipag-anu ka sa kung kanikanino at kung ano na lang ang ina-anu mo? Yun bang makiparty hanggang para ka nang may almuranas dahil sa dami ng kinain mo? Yun bang magdrugs hanggang high na high ka na at wala ka na sa sarili mong mundo? Yun bang, isang kilometro ang haba ng panty na nakolekta mo sa mga naging girlfriends mo? Lahat na ng buhay sa labas ay buhay na rin ng seminarista maliban sa mga ito. Mas ok nga lang pag sabihin mo, “hindi ako tinawag sa buhay na ito” at least that’s understandable kesa sa try mo lang ang buhay sa labas which is always the alibi of many st*#@d seminarians when they want to get out of the seminary.
Pero basically, babae ang kadalasang rason kung bakit may lumalabas. Wala pa naman akong nabalitaan na lumabas dahil sa lalake.
Imagine yourself to be a simple seminarian, hindi gwapo, hindi matalino, hindi talented, hindi totoo, at hindi tao pero in love sa isang kolehiyala who is cute, young, very promising lady who belongs to a rich clan. Dahil mhal mo siya, sinabi mo sa kanya na mahal mo nga siya. Bigla siyang tumawa dahil mukhang kokey ang nagmamahal sa kanya. Pero as the pendulum sways, bumaliktad ang mundo at naawa na sa iyo kaya sinagot ka na niya. Basically, that is the most tickling moments of your buhay naman di ba? But the dilemma is that, nasa fourth year college ka na at how many months na langtheologian ka na. Now, the conviction of becoming a priest is being questioned. Hindi ka pa kontento at bumili ka pa ng cellphone na Bokia 1-2-100 ang tatak just 2 txt hr vry nyt. During researches mo, kasa-kasam mo pa siya at katabi even though alam mong may klase siya. After, magmemeryenda kayo sa isang mmahaling restawrant kung saan mura ang mga paninda nila. You always text her at magreply naman siya. You call her pero hindi ka niya matawagan kasi nga tinatawagan mo na siya kaya ang gawin na lang niya ay angatin ang tawag mo. She gives you load dahil wala ka nang pera. And after of so many days of having this very masayang affairs, now you decide… priesthood or fatherhood? Hindi pwede si robinhood. Christ or crush? Aksholy, ito naman talaga ang dilemma that lies behind being a seminarian hindi ba? Will you give up the joy of being napamhal at minamahal? Paano na lang yung times na masaya kayo? Yung times na naglalabing-labing kayo? Yung times na plus kayo? Ima-minus mo na lang ba yun? O madi-divide na lang. Ito ang dilemma… ang “dilim-ah” ng buhay seminarista.
Pero I just let you feel how I felt when I was at that stage. Ang hirap talaga…grabe. I even cried at night. Yung iyak na sa ilong lumalabas yung luh ko?i spent sleepless nights talaga sleeping under my kama. Pati yung comprehensive exam ko at yung thesis defense ay apektadong apektado. Muntik na akong hindi mabagsak. Dahil lang sa hindi ako makadecide kung anu ba talaga… gulong gulo talaga ako that time.
Pero at last, I have come up to my senselessness – “crossing the rubicon”- hindi taking revicon… kailangan ko talagang magdecide. Somehow, I smiled dahil at last masasabi ko sa sarili ko “the die is cast”- nakapagdecide na rin ako sa awa ng Diyos. By this time na binabasa ng unggoy na nagbabasa ang binabasa niyang ito, masaya ako dahil isa na akong theologian after sleepless nights of sleeping over spilled milk. At siya naman ngayon, well, siya pa rin hindi na siya mgbabago, walang pinagbago sa buhay niya at ganun na yata siya hanggang sa mamatay na (siya nawa).
There is always event in our lives that causes us to fall or to grapple in the darkness of bitter circumstances. Lose… defeat… love perhaps… which causes us to crave for sustainance in the dark corner of ourselves which holds us from moving forward. But we are born for a higher destiny, a more perfect realm than our present situations. We need to move forward to attain our dreams and to witness them fall into the bosom of reality. After all, dilemmas are not tumbling blocks but a stepping stone in attaining our goals in life.
Hindi na ako layo pa dahil nandito na ako. Seminarista ang kadalasang nagkakaroon ng dilemma, sila ang kadalasang namomroblema dahil sa mga chicks nila. Bakit nga ba ganito? Kadalasan, kapag nasa minor seminary pa lang, ang nasa isip nila o ang mind set ay “diretso ako sa pagpapari”. Pero at the age of maturity, at kung minsan kahit bubot pa sila, doon na macha-challenge itong conviction nila. When seminarians reaches the age of maturity, they experience a lot of changes… most crucially, emotional transitions which occurs only for this period of time.
After college, marami ang lumalabas at hindi na tumutuloy sa theological seminary. They say, “try ko muna ang buhay sa labas”. Anu ba kasi ang buhay sa labas ng seminaryo? Yun bang Malaya mong ginagawa ang lahat ng gusto mo dahil walang rules and regulation where you will be kicked-out from? Yun bang uminom hanggang susuko si San Miguel? Yun bang makipag-anu ka sa kung kanikanino at kung ano na lang ang ina-anu mo? Yun bang makiparty hanggang para ka nang may almuranas dahil sa dami ng kinain mo? Yun bang magdrugs hanggang high na high ka na at wala ka na sa sarili mong mundo? Yun bang, isang kilometro ang haba ng panty na nakolekta mo sa mga naging girlfriends mo? Lahat na ng buhay sa labas ay buhay na rin ng seminarista maliban sa mga ito. Mas ok nga lang pag sabihin mo, “hindi ako tinawag sa buhay na ito” at least that’s understandable kesa sa try mo lang ang buhay sa labas which is always the alibi of many st*#@d seminarians when they want to get out of the seminary.
Pero basically, babae ang kadalasang rason kung bakit may lumalabas. Wala pa naman akong nabalitaan na lumabas dahil sa lalake.
Imagine yourself to be a simple seminarian, hindi gwapo, hindi matalino, hindi talented, hindi totoo, at hindi tao pero in love sa isang kolehiyala who is cute, young, very promising lady who belongs to a rich clan. Dahil mhal mo siya, sinabi mo sa kanya na mahal mo nga siya. Bigla siyang tumawa dahil mukhang kokey ang nagmamahal sa kanya. Pero as the pendulum sways, bumaliktad ang mundo at naawa na sa iyo kaya sinagot ka na niya. Basically, that is the most tickling moments of your buhay naman di ba? But the dilemma is that, nasa fourth year college ka na at how many months na langtheologian ka na. Now, the conviction of becoming a priest is being questioned. Hindi ka pa kontento at bumili ka pa ng cellphone na Bokia 1-2-100 ang tatak just 2 txt hr vry nyt. During researches mo, kasa-kasam mo pa siya at katabi even though alam mong may klase siya. After, magmemeryenda kayo sa isang mmahaling restawrant kung saan mura ang mga paninda nila. You always text her at magreply naman siya. You call her pero hindi ka niya matawagan kasi nga tinatawagan mo na siya kaya ang gawin na lang niya ay angatin ang tawag mo. She gives you load dahil wala ka nang pera. And after of so many days of having this very masayang affairs, now you decide… priesthood or fatherhood? Hindi pwede si robinhood. Christ or crush? Aksholy, ito naman talaga ang dilemma that lies behind being a seminarian hindi ba? Will you give up the joy of being napamhal at minamahal? Paano na lang yung times na masaya kayo? Yung times na naglalabing-labing kayo? Yung times na plus kayo? Ima-minus mo na lang ba yun? O madi-divide na lang. Ito ang dilemma… ang “dilim-ah” ng buhay seminarista.
Pero I just let you feel how I felt when I was at that stage. Ang hirap talaga…grabe. I even cried at night. Yung iyak na sa ilong lumalabas yung luh ko?i spent sleepless nights talaga sleeping under my kama. Pati yung comprehensive exam ko at yung thesis defense ay apektadong apektado. Muntik na akong hindi mabagsak. Dahil lang sa hindi ako makadecide kung anu ba talaga… gulong gulo talaga ako that time.
Pero at last, I have come up to my senselessness – “crossing the rubicon”- hindi taking revicon… kailangan ko talagang magdecide. Somehow, I smiled dahil at last masasabi ko sa sarili ko “the die is cast”- nakapagdecide na rin ako sa awa ng Diyos. By this time na binabasa ng unggoy na nagbabasa ang binabasa niyang ito, masaya ako dahil isa na akong theologian after sleepless nights of sleeping over spilled milk. At siya naman ngayon, well, siya pa rin hindi na siya mgbabago, walang pinagbago sa buhay niya at ganun na yata siya hanggang sa mamatay na (siya nawa).
There is always event in our lives that causes us to fall or to grapple in the darkness of bitter circumstances. Lose… defeat… love perhaps… which causes us to crave for sustainance in the dark corner of ourselves which holds us from moving forward. But we are born for a higher destiny, a more perfect realm than our present situations. We need to move forward to attain our dreams and to witness them fall into the bosom of reality. After all, dilemmas are not tumbling blocks but a stepping stone in attaining our goals in life.
No comments:
Post a Comment