Letter of a Friend to a friend

It may be too unreasonable now to write a letter for a person like you. It may be considered futile handling a letter now. This is because, first, we are already contaminated in the world of modernization; but then, circumstance pervades and you know that I can not have my phone here inside; secondly, we are not anymore what we planned and think as who we are to one another. Those ideas were already not in the bosom of the moments for us but belong to the past where we simply recognized it without any hesitation.
Though vague as it is, here I am again trying to converse with the past. Love needs no reason at all. Love is the reason of love itself. That is the clearest and simplest way of viewing love is and that is how I value love. I love because I love and no reasons else to convey. There maybe some reasons but love has its own reason also which sometimes reason itself could not understand. Why am I trying to say this? This is simply to clarify the words you have spoken before and I quote “hindi kita sinagot noon kasi panakip butas mo lang naman ako eh, kasi sinabi mo na kabrebreak niyo lng ng gf mo” you have a point to stand with, but then, here I am only to clarify, I love because I love. I am not the person who uses other person only for self satisfaction or selfish motives. Once I said it, I mean it, no questions asked. This is me; this is the person that I am. Yet for this, I want to thank you for standing for your opinion and I appreciate you for that.
Undeniably, I have loved the way we have grown closer over the days and being close to one another has been wonderful but I am specially grateful for the way our friendship has deepened and grown into something very special, one that means more to me than I could ever tell you. I love the way that even when we were not in the presence of one another yet in the contrary, we are with one another in ways that are unique only to the both of us.
Yet we have met in such a way that we have almost reached out to our dreams. Fate has never been in our side. If only I have met you in a different situation, in a very different time, if only we have found each other earlier, it would have been us, but those are already part of the dreams that we can have, those will remain in the realm of illusion because we are living contrary to what we wanted to be.
But as I was always been telling you, I have already cleared out my mind. The man in me, who wants a girl to spend my life with, is too little to smother the seminarian in me who wants to serve God. This was my dream, until today, this is still what keeps me going.
Yet, I am happy that somehow, we have met. I am so happy that somehow, we have had moments which we could always cherish, which we could always share. And I also thank and appreciate you for thinking over the matters about us. You have made a right decision, maybe in the inspiration of God, I don’t know, that you would let me go… I mean, that you are not trying to steal me from God after all. I am so much happy that you came into a realization that, we are friends, because I know that you know me since the first day that we’ve met. For all those things, I am happy to have a friend like you. If you need me, just give me a buzz and I would try my best to be on your aid…
Thanks a lot, and God bless!!! Keep in touch…
SARSI

After all…

No man escapes the cloud of calamity; sooner or later, each is confined by some trials that must be endured or escaped. What I am now is not a genuine guarantee of my past. It is nothing but a sort of constitutive element that does not at all defy this tragic captivity in the world of ludicrousness. In the general sense, the whole of my human existence is nothing but an arena of trials and struggles, taking place in the atmosphere of captivity that must be endured until confrontations take into account; only then will final liberation materializes.
Life is nothing but a struggle to unchain myself from being encumbered to the seemingly endless paradoxical human situation. Perplexity scorns me whenever this thought sneaks into my mind. Reality is so intimidating that I am afraid to relate the little knowledge that I knew. Things are just too recondite for me to grasp, which gave me the license to rationalize life as likened to a pinakbet where varieties of condiments and vegetables are there and its just up for me to choose what to take in. everything is just encapsulated in the realm of absurdity. (I was just too naïve right then)
My experience to the world imbibed me more knowledge and thus I saw a glimmering light of hope in achieving what I really wanted; to now what I ought to know. Yet that light is still far from my grasp and as I come closer, as I think I am, it keeps going farther. I studied, I prayed, I played, I ate, I slept, I experienced what is it to be in this world yet I never gain the perfection I have always been longing for.
I freely let myself be taken cared of by different mentors. I was a holy (?) prisoner for years and indeed, I can proudly say, I enjoyed life. I was scolded, I was punished, I was disregarded at times, I was scorned, I was ignored, I was hated, but more than that, I was cared, I was taught, I was recognized, I was helped, I was given chances, I was praised, and most of all, I was given concern and love.
After all, this brought about the transition of my naïve understanding of what life really is. I was struck to realize that existence is not imprisoned into a box of paradox. I am not, after all, encumbered in the chain of negativities, for life is all that is. Perfection, which I perceived to be the key to real happiness, is not at all that is. Perfection of life does not at all brings happiness but rather, I realize that a happiness brings perfection to life. After all those struggles, after all those moments of reflection, life remains in the context of love. Love is the confrontation of those things that bothers me and it is this same love that will set me free from this realm of confusions. True love is not a matter of holding on to my old beliefs… but sometimes it is in letting go that I come to understand more. Whatever pains and sorrows it may bring… I have to embrace it for that is how I come to learn.
I am yet to close my door to open other possibilities that awaits me. I am so grateful that after all, I became who I am now because of my past, but as they say, perhaps it would be a pleasure to remember these things someday. For my life is totally different from my yesteryears. I am not the same person who viewed his life as absurd. I am who I am now. After all, to realize beyond discursive knowledge, properly so called a superior awareness in which my beings finds itself presented in its integrity and which transcends the abstract statement with which pure intelligence is obliged to be satisfied (from Gabriel Marcel), thus, life is but a mystery to unveil through experiences yet I am sure, life is a journey not traveled in the road of absurdity but in the road of happiness… of faith hope and love… after all, this is me, this is my life for I am the master of my fate and I am the captain of my soul.

"BUHAY SEMINARISTA"

Ang buhay, ika nga nila, ay parang gulong. Ito ay umiikot, dahil ganyan daw ang life. Umiikot ng umiikot, buti na lang hindi lahat ng tao nahihilo yung mga lasing lang. Ito’y may sequence sabi nila, pataas pababa, pataas pababa, paulit-ulit hanggang sa lalabas ang mga bagay-bagay na kumakatawan sa kabuuan ng buhay. Ganito daw talaga ang buhay, simula’t sapul pa ang daigdig, noong kapanahunan pa ng lolo ng aking lolo sa lola ko sa tuhod na ina ng ama ng lolo ko sa father side ay ganito na daw talaga. Wala na daw pinagbago, nasa ilalim ka ngayon, bukas makalawa, o kaya ikatlo o ikaapat, pag naabot mo pa, nasa taas ka naman. Kaso nga lang, hindi naman nila sinasabi kung meron o walang napupunta sa sides ng circle of life na ito. Kasi ang pagkakalam ko, ang gulong ay hindi lang taas at baba, may mga different positions din but then, as people would say, taas at baba lang daw. Medyo iba yung dating ng ganitong pag-iisip pero that’s the conventional way of thinking naman eh. We cannot do otherwise than to be swayed by it.

Pero iba din yung naiiba sa iba di ba? Ang akin lang naman, sa aking pagmumuni-muni, sumagi sa isip ko na kung ang buhay ay taas at baba lang, malamang hindi bagay ang bola, mas bagay ang see-saw na sabihin. Minsan nasa baba, tapos minsan nasa taas, at pag umiyak ka na dahil hindi ka na nila pinapababa, that’s the time na tatawanan ka na nila at ibababa. Kaya ang buhay, hindi parang gulong, kundi parang see-saw.

Heto pa ang mga dahilan kung bakit may dahilan sa kadahilanang ang buhay ay parang see-saw. Pag sinabi nating parang gulong, anu na lang ang ipapait pag pudpud na yung goma? Paano pag nakaapak ng tae? Paano pag flat na, paano pag na-otso na, paano pag nawalan ng interior o kaya exterior? Paano pag… paano… paano… paano… paan… paan… paa… paa… paa… mas mabuti pang paa na lang hindi na gulong para hindi ma-flat, ma-otso o kaya ma-siete. Yan ang buhay… parang life na biag…

~~o0o~~

Dumako tayo sa mundo ng mga semi-santo, sa misteriosong buhay ng mga seminarista. Ating hahalungkatin ang kanilang mga ginagawa, pinapagawa, at malay kung ginagawa nila. Sa palagay ng marami, ang mga seminarista ay santo, basta seminarista harmless, basta seminarista maingat, basta seminarista loving and lovable, basta seminarista, matalino, gwapo, magaling sa mga bagay-bagay sa mundo. Basta seminarista, ganito ganito ganito… almost all are positive, pag may negative man, may karugtong na palusot. Bakit si “brother” hindi nia alam labhan yung brief nia? Ayun tuloy noong isinampay nia, may yellowish particle sa gitna… ay siguro kc dasal siya ng dasal… mayroon at mayroon ding mga palusot na tulad ng ganito.

Wow! Anak ng talaba naming sitwasyon to. Pero that’s life, parang buhay… weather weather lang yan. Pero wala akong sinabing mali ang mga sinasabi nila about seminarista. Tama lahat mga yun, hindi ko kinokontra, hindi ko linalabanan ang mga taong napipilitang magsabing seminarista ay gwapo, seminarista ay matalino, seminarista ay santo-santito, seminarista ay maingat, harmless, skinless, boneless, payless… lahat na ng less, less, less.

Ganito ba talaga ang mga seminarista? Of course, with a big Y and a big E and a big S, yes yes yow!!! Alter Christus, another Christ, isang Kristo sa modernong panahon… kaya moderno na rin sila, may mga cell-phones, kahit may mga benefactors, may mga MP4, discman, laptops, desktops, digital camera 1 gig memory, ayan ang gamit ng modern Christ o seminarista sa bagong panahon.

Pero hindi naman all the time na alter christus ang mga to eh, may mga time din na anti-christ sila, don’t get me wrong, anti-christ ay hindi yung linalabanan nila ang doktrina ng simbahan, what I mean is, hindi nila isinasabuhay ang dapat nilang isabuhay na buhay ng seminaristang nabubuhay na tulad nila. Kasi nga, may mga kalukohan din sila, may mga kabulastugan din sila, may mga kapraningan din sila. Hindi lang masyadong napapansin dahil tulad ng sabi ng mga tao, magaling- ayan, nakikita na ang kagalingan ng seminarista- sa pagtatago ng mga dapat itago. Kung mabubuko naman, wow, mas lalong magaling, dahil lalabas at lalabas ang mga philosophical idealisms nila kasama ng mga theological illogical reasons nila. Tulad na lang ng seminaristang late sa isang program, nang tanungin ni Father kung bakit siya late, sabi nia, “Father, hindi po ako late, maaga lang kayong nag-umpisa” astig na reason di ba? Batukan ko sana kaso mas matangkad siya eh.

Minsan, tatlong seminarista ang nasa shower room nang biglang magbell yung Angelus bell. Sabi ng isa na bilisan na nila…(anu kaya yung bilisan nila?) sabi naman nung isa, haayan mo na ang angelus, ditto na muna tayo… ehem iba yata yun ah…

May mga seminarista na magaling matulog kahit sa klase. Nakayuko lang, akala mo nagbabasa, o kaya nag-iisip, pero maya’t maya, hihilik na lang yan o kaya, malalaglag na lang ang web ni spider man… yung malagkit na galing sa bunganga nia… ay laway pala.

Sa mga bagay bagay na ito , it goes back to childhood. Wow, psychotic ang dating… ay hindi pala, psychological pala… tulad na lang sa akin. Dahil bata pa lang ako noon, wala na akong hinahawakang pera kasi ibinubulsa ko kaya hindi ko hinahawakan kaya hanggang ngayon hindi ko pa alam humawak o mag-handle ng pera. Kasi noong bata pa ako, wala kaming kapera-pera kaya tinanong ako ng nanay ko kung gusto kong magtrabaho para magkapera ako.

Aba, of course, jab the opportunity kako. (ngayon ko lang nalaman, grab the opportunity pala). Imagine, a 6-year-old may work na? san ka pa?sabi ng nanay ko, doon lang daw ako sa post office magtrabaho. Simple lang naman kasi eh, kung may magme-mail ng sulat nila, tongue’s out lang ako para ilalapat lang nila yung tip ng sobre sa dila ko para yung laway ko ang babasa sa binabasang part ng sobre bago nila ito isara. Kaya ngayon, gasgas na dila ko ubos na ata yung taste buds kasi wala na akong taste, buds na lang ata. Pero atleast pera ko yung kinita ko dun.

Ngayong medyo malaki na ako, alam ko na kung papaano humawak ng pera, yun bang hahawakan ko lang yung hindi ko pera? Ganun yun, kaya dito sa seminaryo, ako ang tagahawak ng pera ng kung sinong Pontio Pilatong may pera. Pero wala namang problema sa ganung mga bagay eh, hawakan ko lang, pag nahawakan ko na, ibabalik ko rin agad, mahirap na baka mawala, wala pa naman akong pambayad.

May isa ring pangyayari na maganda. Isang katatapos ng misa, may isang ilaw na kukurapkurap sa may corridor. Ang akala naming ng kasama ko, yung pinakamalapit na switch ang switch off nun. Nagpakabayani naman yung isang yun, kaya pinindot niya agad yung switch at bigla bigla nayanig ang seminaryo sa lakas ng tunog ng buzzer. Kamalas naman, switch pala ng buzzer yun kayat ang nagpakabayani, naging disturbo tuloy sa mga seminarista na natutulog pa kahit tapos na ang misa.

Pero bago ang pangyayaring yun, sa misa pa lang napapautot na ako ng tawa eh. Kamalas nung taong nasa likod ko dahil noong napautot ako, sakto-saktong humikab siya kaya sinarili niya yung amoy, selfish din kung minsan yung taong yun kasi eh. Pero sa palagay ko, tama yung ginwa nia. Instead na tatakpan niya ang ilong niya, sarilihin na lang niya lahat para wala nang midamay pa. kasi pag tatakpan pa niya ang ilong nia, kakalat pa yung amoy at madidistract pa yung iba samantalang sa pagsarili nia, mabilis na nawala yung amoy kaya parang walang umutot, normal lang. pero bakit nga ba ako napautot that time? ikaw din kaya ang makakita ng seminaristang natutulog at biglang natumba habang may misa. Ang matindi pa dun, nung gisingin nila, sabihin ba namang, “WHY?” why mo mukha mo, buti nga ginising ka pa nila.

Noong minor seminarian pa lang ako, naranasan ko rin ang nagpaseksi. Imagine na wala akong damit pang-itaas na pumupunta sa chapel, sa dining hall at sa basketball court? Hindi naman sa mainit kaso nga lang, punishment ko yun. Kasi, ang required pala sa amin na uniform ay white T-shirt pero ang isinuot ko naman ay red n T-shirt na may malaking tatak na WHITE sa gitna nun. Akala ko pwede kaso hindi pala. Maraming namamatay sa maling akala, buti na lang hindi ako namatay, mali lang talaga yung akala ko, akala nga lang talaga.

Marami talagang mga bagay bagay at hayop hayop ang itinatago ng mga seminarista. Pero bukas makalawa, o kaya sa ikatlo pa, mabubuko din ang mga ito. Tulad noong minsang, malapit na yung time namin for prayers at hindi pa kami nakakaligo ng eng-eng na kasama ko. Binilisan naming pumunta sa bathroom para maligo. Inopen niya bigla yung pintuan ng isang bathroom. Napatili yung isang seminarista na katatapos lang maligo dahil nakita na namin ang kanyang kabuuan pati ang lihim niyang pilit niyang tinatago, yun pala, may bukol ang pwet nia at may balat (birthmark) siya na parang manok na texas sa kaliwang hita. Nagmakaawa siyang huwag naming ipagkakalat at nagpromise siyang ililibre niya kami ng 1 month. Wow, God works in mysterious ways talaga, hindi ba?

Matinik din sa chicks ang mga seminarista pero maingat sila. Kasi minsang pumunta kami sa plaza maestro sa Vigan, my tumambay na seminarista sa harap ng chowking at pure blue ang suot niya. Sa my side kasi ng chowking ay jollibee at kita from his position na may hinihintay siya. Bigla biglang may babaeng naka-pure red, damit red, lips niya red, miniskirt niya red, shoes nia red, pati mukha nia red na red din at tumambay naman ito sa harap ng jollibee na parang may hinihintay. Lumipas ang kinse minutos lumapit yung babae sa seminarista. Siguro magtatanong lang ata pero hindi na binigyan ng seminarista ng pagkakataon yung babae dahil pagkalapit ng babae sa kanya, agad siyang nagsalita, “hindi ako naka-red”. Nabigla tuloy yung babae pero umalis din. Paano kasi, the girl in red has the face that only a mother could love.

Matalino din ang mga seminarista. Pero minsan nga lang, pabaluktot ang pagsagot nila. Minsan natanong yung isang seminarista about his favorites and hobbies, sagutin ba naman nia, wala daw siya hobby sa mga paborito nia. Yung isa namang eng-eng, nakikichat sa yahoo messenger, tinanong ang age/sex/location, at isinagot nia, age-22, sex- no experience, still a virgin, location- don’t know where to do it properly. Samantalang kaya nilang bumuo ng sarili nilang definitions pero may kaunting kalibugan nga lang. BRA is a device invented and being used for the upliftment for the downfallen ones. Pero lahat ba ng gumagamit ay down fallen na? Isa pa, virginity defined… the state of being a virgin or untouched- but willing to be touched. Kaya yung mga santo daw na may tatak na virgin and martyr, virgin daw sila sa harap, martyr sa likod… paano yun?

Magaling din sila. Magaling manligaw at magaling magpalusot. Isang seminarista, hindi ko na babanggitin ang pangalan nia, baka kilala ng marami, at for privacy’s sake, ay natiklo ng gf niya na may iba siyang ka-date sa Baguio. Noong nagkita sila the next dating season, parang magsisimula na ata ang World War III. Pero kalmado lang siya, hinayaan niyang maubos ang mga bala ng machine gun na bunganga ng gf nia (na isa). Nang matapos yun, sumunod na bumaba yung mga empty shells of tears. Wala pa ring siyang sinabi kahit ang dami nang nasabi ng gf niya (na isa). Hinalikan lang niya ang gf nia sabay sabi, tahan, na, hindi ko yun date, nagpasama lang, at pag hindi ka pa huminto, papatayin na kita. Ayun, bigla huminto ang drama, kasi sino ba naman ang gusting mamatay?

Ganyan kaingat ang mga taong to eh, maingat na hindi matiklo ang mga kabulastugan, maingat na hindi matiklo ang kalukohan, maingat na hindi makabuntis, maingat na hindi maungkat ang lahat ng ito. Kasi nga, harmless sila, they actually harm, but less nga lang.

Resourcefulness ang isa sa mga bagay na hindi nawawala sa amin. Kaya naming makagawa ng magandang bagay mula sa mas magandang gamit. Masasabi ko ito dahil minsan nagkita kami ng ex ko pero by that time, dalawa pa kami. Kasama ko din ang mga seminarista.katatapos lang naming kumain sa mcdo sa session road nang magkita kami. Habang, papaitaas kami ng session, sabi ng mga kasama ko, “kuya, Jollibee lang kami” nabigla agad yung girlfriend ko (ex ko na po) hindi dahil sa greenwhich sila pumasok kundi dahil katatapos lang nilang mag Mcdo. In the seminary jargon, jollibee means CR kasi walang public CR sa session. Jollibee means CR, gameboy means cellphone, MP4 means simcard, foodstuff means load, Fogs means chicks, Lapis means yosi, kaya pag sinabing, “fogs 3:00 o’clock, ibig sabihin, may chicks sa left side ng nagsabi.

Ganito ang buhay seminarista. May mga up’s and down’s, may mga masasaya at malulungkot, may meaningful, may meaningless. Ang naipakita lang ay ang mga kabulastugan ng mga seminarista, ang mga kalukuhan ng mga seminarista, pero tulad nga ng sinabi nila, these are just but icings on the cake. Pampasarap ng buhay sa loob ng seminaryo dahil kung hindi masarap, tiyak walang gugustong magseminarista. Tulad din ng cake, naranasan nio na bang kumain ng cake? Di ba hindi naglalasang ice cream? Pag walang icing ang cake, hindi masyadong masarap. Pero, ang mga kalukuhang ito ang nagtutulak sa mga seminarista upang sila’y madapa sa pagkapari, at buhat sa mga karanasan nila sa loob ng seminaryo, doon sila magiging magaling sa pagkapari dahil tiyak hindi sila magmamadre, dahil personal experience brings out the best in every seminarian. At dahil doon, mas epektibo sila later on sa buhay ng pagkapari (kung hindi man pagka-pare).

Dilemma ng Seminarista

Kadalasan, and sabi nila, at the back of a man’s failure is always a woman. Tama nga ba ito? Datapwa’t makikita natin na marami nga namang examples sa kasaysayan ng tao ang mga katibayan sa proposisyong ito. Unang una, andiyan si Adan, kung hindi sana nia kinagat ang mansanas ni Eba, wala sana tayong tinatawag na original sin. Nandiyan din si Samson, kung hindi sana siya dinelilah ni Delilah, malamang, hindi sana siya nahuli ng mga Pilisteo. Pero on the other side of the coin, hindi naman lahat ay ganun na lang lagi. Si Birhen Maria ay naging malaking bahagi sa buhay ni Hesus at sa pagkapanalo niya laban sa kadiliman. Therefore I conclude, mali ang proposisyon na ito. Bakit? Kasi ang bawat tao ay may sariling kaisipan, may sariling kagustuhan, may sariling kalayaan at sariling emosyon or in English, man has his own intellect, will, freedom and benevolence. At ang tao, kapag hindi niya ginamit ang mga ito ay hindi siya nagpapakatao, kapag hindi siya umakta sa sa pamamagitan ng mga bagay na ito, hindi siya talagang tao. This is to say na kahit may babae kung hindi mo ito gusto, kung hindi mo ito inisip gawan ng ibang bagay, kung hindi mo malayang pinag-isipan, basically walang mangyayari at kahit pa ilang babae at bading ang sasayaw sayaw na walang saplot sa harapan mo, hindi tatayo ang dapat tatayo kung hindi mo patatayuin.

Hindi na ako layo pa dahil nandito na ako. Seminarista ang kadalasang nagkakaroon ng dilemma, sila ang kadalasang namomroblema dahil sa mga chicks nila. Bakit nga ba ganito? Kadalasan, kapag nasa minor seminary pa lang, ang nasa isip nila o ang mind set ay “diretso ako sa pagpapari”. Pero at the age of maturity, at kung minsan kahit bubot pa sila, doon na macha-challenge itong conviction nila. When seminarians reaches the age of maturity, they experience a lot of changes… most crucially, emotional transitions which occurs only for this period of time.

After college, marami ang lumalabas at hindi na tumutuloy sa theological seminary. They say, “try ko muna ang buhay sa labas”. Anu ba kasi ang buhay sa labas ng seminaryo? Yun bang Malaya mong ginagawa ang lahat ng gusto mo dahil walang rules and regulation where you will be kicked-out from? Yun bang uminom hanggang susuko si San Miguel? Yun bang makipag-anu ka sa kung kanikanino at kung ano na lang ang ina-anu mo? Yun bang makiparty hanggang para ka nang may almuranas dahil sa dami ng kinain mo? Yun bang magdrugs hanggang high na high ka na at wala ka na sa sarili mong mundo? Yun bang, isang kilometro ang haba ng panty na nakolekta mo sa mga naging girlfriends mo? Lahat na ng buhay sa labas ay buhay na rin ng seminarista maliban sa mga ito. Mas ok nga lang pag sabihin mo, “hindi ako tinawag sa buhay na ito” at least that’s understandable kesa sa try mo lang ang buhay sa labas which is always the alibi of many st*#@d seminarians when they want to get out of the seminary.

Pero basically, babae ang kadalasang rason kung bakit may lumalabas. Wala pa naman akong nabalitaan na lumabas dahil sa lalake.

Imagine yourself to be a simple seminarian, hindi gwapo, hindi matalino, hindi talented, hindi totoo, at hindi tao pero in love sa isang kolehiyala who is cute, young, very promising lady who belongs to a rich clan. Dahil mhal mo siya, sinabi mo sa kanya na mahal mo nga siya. Bigla siyang tumawa dahil mukhang kokey ang nagmamahal sa kanya. Pero as the pendulum sways, bumaliktad ang mundo at naawa na sa iyo kaya sinagot ka na niya. Basically, that is the most tickling moments of your buhay naman di ba? But the dilemma is that, nasa fourth year college ka na at how many months na langtheologian ka na. Now, the conviction of becoming a priest is being questioned. Hindi ka pa kontento at bumili ka pa ng cellphone na Bokia 1-2-100 ang tatak just 2 txt hr vry nyt. During researches mo, kasa-kasam mo pa siya at katabi even though alam mong may klase siya. After, magmemeryenda kayo sa isang mmahaling restawrant kung saan mura ang mga paninda nila. You always text her at magreply naman siya. You call her pero hindi ka niya matawagan kasi nga tinatawagan mo na siya kaya ang gawin na lang niya ay angatin ang tawag mo. She gives you load dahil wala ka nang pera. And after of so many days of having this very masayang affairs, now you decide… priesthood or fatherhood? Hindi pwede si robinhood. Christ or crush? Aksholy, ito naman talaga ang dilemma that lies behind being a seminarian hindi ba? Will you give up the joy of being napamhal at minamahal? Paano na lang yung times na masaya kayo? Yung times na naglalabing-labing kayo? Yung times na plus kayo? Ima-minus mo na lang ba yun? O madi-divide na lang. Ito ang dilemma… ang “dilim-ah” ng buhay seminarista.

Pero I just let you feel how I felt when I was at that stage. Ang hirap talaga…grabe. I even cried at night. Yung iyak na sa ilong lumalabas yung luh ko?i spent sleepless nights talaga sleeping under my kama. Pati yung comprehensive exam ko at yung thesis defense ay apektadong apektado. Muntik na akong hindi mabagsak. Dahil lang sa hindi ako makadecide kung anu ba talaga… gulong gulo talaga ako that time.

Pero at last, I have come up to my senselessness – “crossing the rubicon”- hindi taking revicon… kailangan ko talagang magdecide. Somehow, I smiled dahil at last masasabi ko sa sarili ko “the die is cast”- nakapagdecide na rin ako sa awa ng Diyos. By this time na binabasa ng unggoy na nagbabasa ang binabasa niyang ito, masaya ako dahil isa na akong theologian after sleepless nights of sleeping over spilled milk. At siya naman ngayon, well, siya pa rin hindi na siya mgbabago, walang pinagbago sa buhay niya at ganun na yata siya hanggang sa mamatay na (siya nawa).

There is always event in our lives that causes us to fall or to grapple in the darkness of bitter circumstances. Lose… defeat… love perhaps… which causes us to crave for sustainance in the dark corner of ourselves which holds us from moving forward. But we are born for a higher destiny, a more perfect realm than our present situations. We need to move forward to attain our dreams and to witness them fall into the bosom of reality. After all, dilemmas are not tumbling blocks but a stepping stone in attaining our goals in life.